Pomoc przy utonięciu

Jest już sezon urlopowy. Większość z nas lubi spędzać czas nad wodą. Jednym z zagrożeń jakie stwarza woda jest utonięcie. Jest to rodzaj uduszenia gwałtownego, do którego dochodzi na skutek zablokowania  dróg oddechowych płynem, najczęściej wodą.

Pełny proces tonięcia trwa około od 3 do 6 minut.

utoniecie

Etapy tonięcia:

  • wstrzymanie oddechu - trwa tak długo, aż zgromadzony dwutlenek węgla stanie się przyczyną pobudzenia środka oddechowego i wznowi oddychanie,
  • wznowienie oddechu - broniąc się przed przedostaniem się wody do płuc tonący zaczyna ją połykać,
  • połykanie wody - trwa tak długo, aż żołądek wypełni się wodą i dojdzie do wymiotów,
  • przedostawanie się wody do płuc - niedotlenienie organizmu powoduje utratę świadomości, zwiotczenie mięśni i w końcu zalewanie wodą płuc.

Bardzo ważnym czynnikiem mającym wpływ na ratowanie życia osoby tonącej jest szybkość podejmowania działań przez świadków, którzy zazwyczaj podejmują czynności ratownicze jako pierwsi.

Do czynników bezpośrednio odpowiedzialnych za rozpoczęcie procesu tonięcia można zaliczyć:

  • wstrząs termiczny – nagłe ochłodzenie rozgrzanego ciała;
  • nadmierne wyziębienie organizmu;
  • kurcze mięśniowe.

Czynniki, które pośrednio doprowadzają do procesu tonięcia nazywane są okolicznościami tonięcia i są to:

  • lekceważenie wody,
  • alkohol,
  • wiry,
  • miejsca bagniste i wodorosty,
  • zimne prądy,
  • wywrócenie się jednostki pływającej,
  •  wypadnięcie za burtę.

Pierwsza pomoc po ewakuacji tonącego na brzeg:

  • Rozpocznij od stabilizacji kręgosłupa szyjnego, w połączeniu z równoczesnym udrożnieniem dróg oddechowych. Szczególnie jest to istotne w przypadku podejrzenia skoku do płytkiej wody;
  • Sprawdź przytomność poszkodowanego (potrząśnij ramionami i zapytaj czy wszystko w porządku);
    Nawet w sytuacji jeśli poszkodowany jest przytomny, należy cały czas (aż do momentu dowiezienia do szpitala) stabilizować kręgosłup szyjny;
  • Wezwać pomoc;
  • Udrożnić drogi oddechowe nieprzytomnego. Oczyścić jamę ustną z zanieczyszczeń (rośliny, wymiociny). Nigdy nie należy kierować głowy na bok (ryzyko uszkodzenia rdzenia kręgowego!). Z tego samego powodu udrażniając drogi oddechowe nie odchylać głowy poszkodowanego ku tyłowi, tylko unosić żuchwę;
  • Sprawdzić oddech (10 sekund obserwacji klatki piersiowej i słuchania nad ustami poszkodowanego);
  • Przy braku oddechu – rozpocząć od 5 wdechów ratowniczych;
  • Jeżeli istnieje podejrzenie aspiracji ciała obcego do dróg oddechowych, można wykonać 5 uciśnięć na nadbrzusze w kierunku do mostka;
  • Rozpocząć resuscytacje.
  • Metody sztucznej wentylacji:
  • Metoda usta-usta – ratownik/ osoba udzielająca pomocy obejmuje swoimi ustami usta poszkodowanego, jednocześnie palcami zatyka nozdrza. Po wykonaniu wdechu zwalnia ucisk nosa.
  • Metoda usta-nos – ratownik/ osoba udzielająca pomocy wdmuchuje powietrze przez nos poszkodowanego zamykając jednocześnie jego usta.
  • Po każdym wdechu trwającym ok. 1 sekundy powinien nastąpić bierny wydech. Ratownik cały czas kontroluje ruchy oddechowe klatki piersiowej poszkodowanego. Jeżeli po wykonaniu dwóch wdechów klatka piersiowa poszkodowanego nie opada, należy ponownie udrożnić drogi oddechowe.

 

Należy pamiętać, że świadkiem nieszczęśliwego wypadku może być każdy. Najważniejsze w takiej sytuacji jest to, by podjąć czynności ratunkowe, dbając jednocześnie o własne bezpieczeństwo.

 

Leave a Reply